De moeder aller spaghettiwesterns uit 1968, al had Sergio Leone daarvoor natuurlijk al de trilogie met Clint Eastwood gemaakt. Dit keer met Charles Bronson als de eenzame wreker, Henry Fonda als de gewetenloze schurk en Claudia Carinale als de mooie vrouw in nood. De film kent een paar geweldige, breed uitgesponnen scènes met extreme close-ups, die inmiddels klassiek zijn, zoals de aankomst van Bronson op het station. Alleen al de moeite waard vanwege de geweldige muziek van Ennio Morricone.
